Constructivisme

=**Constructivisme** =

Belangrijke hoofdrolspelers in het constructivisme:


 * **John Dewey**: || **Carel Frederik van Parreren:** || **Carl Bereiter:** || **Robert-Jan Simons** ||
 * [[image:http://blog.syracuse.com/shelflife/2008/10/dewey.jpg width="102" height="148" align="center"]] ||  || [[image:http://www.cite.hku.hk/events/ITfiesta2000/bio.ht4.jpg width="180" height="163"]] || [[image:http://www.vkbanen.nl/multimedia/archive/00176/simons_176983a.jpg]] ||

=**John Dewey (1859-1952)** = Dewey geldt als een hoofdvertegenwoordiger van het pragmatisme en de vernieuwing in het schoolwezen. John Dewey kwam tijdens zijn opleiding in aanraking met het hegelianisme. Dewey bleef de sleutelbegrippen van deze theorie (continuïteit, ontwikkeling en macht van ideeën) trouw, maar gaf er toch een andere invulling aan. John Dewey koppelde de moderne theorieën aan praktische invulling van deze begrippen. Hij kreeg bij de stichting van de universiteit van Chicago de leiding over de filosofisch-psychologische afdeling. Reeds snel was sprake van de "Chicago School of Philosophy". Hij was van 1904 tot 1931 als professor verbonden aan de Columbia universiteit in New York. Hij beschouwde de mens als een wisselwerking tussen organisme en omgeving. Het denken speelde een belangrijke rol als instrument om zich aan te passen. Het denken van Dewey vertoonde parallellen met het "behaviorisme", want het verstand is wat het lichaam doet. Dewey legde de nadruk op communicatie. De mens borduurt voort op vroegere ervaringen. Kennis, reflectie en filosofie in het algemeen bepalen de samenleving op educatief en sociaal gebied. De maatschappij was volgens Dewey gediend met een goede opvoeding. De manier waarop deze opvoeding plaatsvond was bijzonder belangrijk. De opvoeder moest de impulsen van de leerlingen regelen. In eerste instantie dienden bij problemen de situatie te worden aangepakt. De mens zou vanzelf volgen. Dewey vond de school belangrijker voor de opleiding dan het gezin. De school moest dezelfde vorm hebben als het leven: de leerlingen zouden niet alleen met hun hoofd, maar ook met hun handen bezig moeten zijn door te timmeren of te weven. De mens diende te leren door te doen. In het ideaalbeeld van Dewey zou de afstand tussen leerling en leraar zeer gering moeten zijn. Dewey vatte zijn gedachten samen in "The school and society" (1900). Dit werk verscheen in 1916 in het Nederlands met de titel "School en maatschappij".

Carel Frederik van Parreren
Carel Frederik van Parreren is geboren op 17 januari 1920 in Amsterdam. Hij was hoogleraar in de psychologische functieleer aan de Universiteit Utrecht. Hij was veel bezig met de studie van onderwijsleerprocessen. Van Parreren is één van de grondleggers van het ontwikkelend onderwijs. Hij is schrijver van een aantal bestseller boeken in onderwijskringen //Ontwikkelend onderwijs//, //Psychologie vandaag// en //Leren op school//. Ontwikkelend onderwijs is in de voormalige Sovjet-Unie ontstaan. In de jaren dertig was de grondslag gelegd door Vygotsky.

Werk en ideeën: Het idee dat het onderwijs op de ontwikkeling vooruit moet lopen, maar ook weer niet te ver. De zaken die het kind nog niet begrijpt of kan moeten aan de orde worden gesteld. Het moet zich richten op datgene wat voor het kind in zijn 'zone-van-naaste-ontwikkeling' ligt. Van Parreren definieert ontwikkelend onderwijs als volgt: "Ontwikkelend onderwijs is onderwijs dat gericht is op het verwerven van cognitieve instrumenten en werkwijzen." Ontwikkelend onderwijs kan worden uitgelegd als onderwijs waarin allerlei faciliteiten aanwezig zijn voor het kind om zich te ontwikkelen door sociale interactie. In zijnboek maakt van Parreren duidelijk dat het bij ontwikkelend onderwijs gaat om: - een visie op de wijze waarop kinderen leren. - een visie op de manier waarop leraren goed onderwijs kunnen en moeten geven. []

Carl Bereiter is een van de pioniers van de Computer ondersteund samenwerkend leren. In samenwerking met Marlene Scardamilia introduceerde en ontwikkelde hij de theorie van de"knowledge building". Hij is een van de belangrijkste onderzoekers van Computer Ondersteund Opzettelijke leeromgevingen ( CSILE ), het eerste netwerk voor samenwerkend leren. De tweede generatie van het product werd omgedoopt tot Kennis Forum. Bereiter is een van de oprichters en toonaangevende onderzoekers van de instituut voor Kennis. Zijn educatieve bijdragen, samen met die van andere wetenschappelijke personen, zijn geprofileerd in vijftig moderne denkers over onderwijs. Hij werd bekend om het voorstel over de hardnekkige kloof tussen de binnenstad en de middenklasse kinderen in onderwijsinstellingen prestatie, geschreven in 1966 samen met Siegfried Engelmann, dat verscheen in //Het onderwijs kansarme kinderen in de kleuterschool//. Deze positie kwam te noemen de culturele tekort hypothese. Dit leidde tot een reactie van William Labov ingekapseld in een veel herdrukt papier genaamd "De logica van niet-standaard Engels", dat stelde dat de culturele en taalkundige verschillen in plaats van het tekort ten grondslag lag aan een groot deel van de kloof. Bereiter heeft beweerd dat hij verkeerd begrepen werd door zijn critici.
 * Carl Bereiter**

Prof. Dr. P. Robert-Jan Simons (1949) studeerde (onderwijs)psychologie aan de universiteit van Amsterdam (1973) en promoveerde in 1981 aan de Katholieke Universiteit Brabant op een proefschrift over het gebruik van metaforen in het onderwijs. Van 1990 tot 2001 was hij hoogleraar onderwijs- en opleidingspsychologie en onderzoeksdirecteur pedagogiek en onderwijskunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Sindsdien werkt hij als hoogleraar “didactiek in digitale context”aan het expertisecentrum ICT in het onderwijs van de Universiteit Utrecht. Hij schreef samen met Sanneke Bolhuis het boek “Leren en werken” en samen met Monique Boekaerts het boek “Leren en instructie”. Robert Jan Simons was erg geïnspireerd door de Russische psychologie. Het cognitivisme trok hem enorm. Carel van Parreren beschreef de 5 leermethodes. De leermethode **Inzichtbevorderend leren** vond Simons één van de beste leermethodes. Hij bedacht bij deze leermethode een "nieuw" soort onderwijs: Het nieuwe leren. Het nieuwe leren is een manier van leren waarbij de leerlingen door middel van veel zelfstandig te later werken aan opdrachten en projecten kennis bij te brengen. http://leerpsychologie.wikispaces.com/Robert+Jan+Simons
 * Robert-Jan Simons**

Constructivisme stelt dat veel verschijnselen in de werkelijkheid "sociale constructies" zijn. Met sociale constructies wordt bedoeld dat ieder individu zelf zijn of haar handleiding maakt, dat ze zelf er dus achter komen wat de werkelijkheid is en wat haar regels zijn. []
 * Constructivisme**

Prof. Dr. P. Robert-Jan Simons is geboren in 1949. Hij studeerde aan de universiteit van Amsterdam en deed daar onderwijs psuchologie. Hij promoveerd in 1981 aan de Katholieke Universiteit Brabant. Hij had een proefschrift geschreven over metaforen in het onderwijs. Van 1990 tot 2001 was hij hoogleraar onderwijs- en opleidingspsychologie en onderzoeksdirecteur pedagogiek en onderwijskunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Vanaf april 2001 is hij hoogleraar “ Didactiek in digitale context ” verbonden aan de Universiteit Utrecht. Daar leidt hij het expertisecentrum ICT en (hoger) onderwijs. Sinds mei 2005 maakt hij deel uit van de "keur der wetenschap". Sinds september 2006 is hij hoogleraar-directeur van het IVLOS. Ook is hij onderwijsdirecteur van het Interuniversitair Centrum voor Onderwijsonderzoek (ICO).
 * Robert-Jan Simons**

Hij heeft ook meerdere boeken geschreven. Boekaerts, M., & Simons, P.R.J. (1995). Leren en instructie: psychologie van de leerling en het leerproces. Assen: van Gorcum. Bolhuis, S., & Simons, P.R.J. (1999). Leren en werken. Deventer: Kluwer. Simons, P.R.J. (1981). Vergelijkenderwijs: onderzoek naar de invloed van metaforen op het leren. Dissertatie: Katholieke Hogeschool Tilburg. Simons, P.R.J., Linden, J. van der, & Duffy, T. (Eds.) (2000). New learning. Dordrecht: Kluwer Academic Publishers Daarnaast heeft hij ook veel artikelen gepubliceerd. http://leerpsychologie.wikispaces.com/Robert+Jan+Simons []

Het nieuwe leren

Simons is vooral bekend van het nieuwe leren, maar voordat we daar mee verder kunnen gaan moeten we eerst weten wat het nieuwe leren is. Het is een manier van lesgeven en het wordt als volgt omschreven: Er staan meerdere docenten voor een klas. De docenten lopen rond en helpen leerlingen per onderwerp. De docent krijgt bij het nieuwe leren de rol van begeleider en coach. Dat zijn de voornaamste taken van de docent. Er wordt ook niet meer tegen een hele klas gesproken maar per groep. De kern van het nieuwe leren is prestaties. Hieronder in het kort een beschrijving hoe nou zo’n les of dag eruit kan zien: - Leerlingen komen binnen in het klas lokaal. - Docent vraagt om men wil beginnen met de planning voor vandaag. - Docent controleert zo hier en daar wat planningen en kijkt naar de voortgang van de prestatie. In de tussen tijd gaan de leerlingen verder met de theorie die bij de prestatie past, dit kan een onderwerp zijn van bijvoorbeeld wiskunde of metaal. - Als het eerste uur voorbij is mogen de leerlingen starten aan hun prestatie in de praktijk lokalen. Dit duurt vervolgens de hele dag met begeleiding van de verschillende docenten. - Het laatste uur komt men weer bij elkaar in de klas en de docent vraagt of de leerlingen in de ochtend gemaakte planning hebben af gekregen.

Tijdens het werken van de leerlingen is de docent bezig met begeleiden en kijk of er al leerlingen klaar zijn met de prestaties, als dat het geval is beoordeeld en evalueert de docent het en voegt het toe aan het dossier van de leerling (leer en ontwikkeling lijnen) *


 * Deze dagomschrijving komt van de volgende site http://leerpsychologie.wikispaces.com/Robert+Jan+Simons

We weten nu hoe het nieuwe leren werkt. Simons is op het idee gekomen van het nieuwe leren door Carel van Parreren. Hij beschreef 5 leermethodes bij het cognitivisme. Het inzichtbevorderend leren sprak Simons erg aan en daar mee is hij verder gegaan en heeft hij het nieuwe leren bedacht. Er is veel kritiek op het nieuwe leren. Er zijn veel mensen die zeggen dat de kwaliteit van het leren minder is geworden door het nieuwe leren. Een veel genoemde kritiek is dat de kennis er niet zoveel meer toe zou doen. Onzin vind Robert-Jan Simons zelf. Als tegenargument gebruikt hij dan ook wel, liever minder stof goed behandeld, dan meer stof oppervlakkig behandeld. (het hele verslag is te vinden op [])

Robert-Jan Simons is nu hoogleraar didactiek in digitale context. In de tijd daarvoor heeft hij ook bepaalde onderzoeken gedaan op het gebied van beroeps- en bedrijfsopleidingen, lerende organisaties, leren op de werkplek, leren en instructie en ICT en leren.
 * Onderzoeken**

rss url="http://hu2.wikispaces.com/page/xml/Constructivisme?v=rss_2_0" link="true" number="10" date="true" author="true"